Fabian Adler geniet van de FlowBro-hangmat, gemaakt van industriële restanten uit de productie van heteluchtballonnen
Het begon allemaal eind 2020, toen ik (Sam) de opleiding Global Project and Change Management in Zwolle volgde. Als onderdeel van de opleiding kregen we de opdracht om een duurzaam businessplan op te stellen. Samen met mijn team, Fabi, Kim en Kaisa, wisten we dat we aan een concreet product wilden werken dat daadwerkelijk op de markt zou kunnen komen. Maar we hadden nog geen duidelijk idee wat dat precies moest zijn.
Op een dag kwam Fabi terug van een uitstapje in de natuur met zijn hangmat en zei: „We zouden lichtgewicht hangmatten moeten maken.“ Het idee klonk eenvoudig en aantrekkelijk, maar riep meteen een vraag op: wat maakt een hangmat duurzaam?
Het antwoord kwam onverwacht. De volgende dag zag ik tijdens het skateboarden hoe een heteluchtballon uit een kleine aanhangwagen werd gehaald en vervolgens de lucht in ging. Toen ik het doek van dichtbij zag, schoot me een idee te binnen: wat als we hangmatten zouden maken van oude heteluchtballonnen? Licht van gewicht, sterk en ontworpen om zwaar gewicht te dragen.
We zijn meteen aan de slag gegaan en hebben contact opgenomen met exploitanten van heteluchtballonnen, parachutespringbedrijven en andere partijen die met ripstop-nylon werken.
Uiteindelijk kwamen we bij een bedrijfseigenaar terecht die ons een antwoord gaf dat we niet hadden verwacht. Hij legde uit dat oude heteluchtballonnen technisch gezien wel een optie waren, maar vaak te vettig en olieachtig waren door het gas om praktisch te zijn. Maar toen voegde hij er bijna terloops aan toe: „We hebben ook enorme rollen ripstop-nylon die nog nooit zijn gebruikt. Normaal gesproken verbranden we die uiteindelijk. Waarom gebruiken jullie dat niet?”
Die zin maakte ons sprakeloos. Gloednieuw materiaal. Nooit gebruikt. Als afval behandeld.
Hij legde uit dat ze per kleur enorme rollen stof van 1,5 m bij 1000 m moeten bestellen, terwijl ze vaak maar een klein deel daarvan nodig hebben. De rest is gebonden aan die zeer specifieke kleurcode die waarschijnlijk niemand anders nodig heeft. Dus blijft het daar liggen. En uiteindelijk wordt het weggegooid en verbrand.
Dat was voor mij het echte aha-moment. Als volkomen nieuw materiaal afval kan worden, simpelweg omdat het niet meer in een systeem past, hoeveel bruikbaar materiaal moet er dan nog meer zijn? Hoeveel waardevolle hulpbronnen stellen we ons niet eens af? En hoeveel van dit soort verhalen blijven onzichtbaar?
Vanaf dat moment voelde afval niet langer als een eindpunt, maar als een blinde vlek die het ontdekken waard was.
Industriële reststoffen uit de productie van heteluchtballonnen die doorgaans worden verbrand
Die nieuwsgierigheid bleef me bij. Terwijl we ons lichtgewicht hangmattenbedrijf FlowBro officieel registreerden en runden, besefte ik dat wat me het meest fascineerde niet alleen het maken van producten uit afval was, maar ook het delen van de verhalen erachter. Ik begon de kans te grijpen om mijn camera te pakken en te experimenteren met het vastleggen van verhalen over hoe afgedankte materialen worden omgezet in producten met betekenis.
In de loop der jaren heeft dit verschillende vormen aangenomen. Mijn allereerste test vond begin 2022 plaats met Shasa van Skateriors. Ik was meteen verkocht. Hij belichaamde alles waar ik in geloofde: hij combineerde zijn passie voor skateboarden met zijn timmermansvaardigheden om afgedankte skateboards om te toveren tot geweldige producten.
Tegelijkertijd besefte ik dat ik nog niet over de nodige filmvaardigheden beschikte. Daarom besloot ik eind 2022 deel te nemen aan CampusDoc, een minor documentairefilm in Utrecht. Daar ontmoette ik Siebe, met wie ik samen de korte documentaire *Jouer, Jouer, Jouer* regisseerde, over de creatieve kijk van onze hoofdpersoon op afval.
In 2023 rondde ik mijn studie af met een stage bij videoproductiebedrijf VanSelfie en ben ik gaan werken als freelance fotograaf en videograaf voor veranderaars.
Begin 2024 heb ik officieel het Instagram-account van Waste Alchemists gelanceerd en ben ik begonnen met het delen van verhalen over creatieve makers die afval in Nederland een nieuwe bestemming geven.
Wat al snel duidelijk werd, was het volgende: de verhalen waren indrukwekkend, maar sociale media alleen waren niet genoeg. Berichten verdwenen snel uit beeld. Verhalen raakten ondergesneeuwd in de feeds. Er was geen duidelijk overzicht en geen plek waar je naar terug kon keren. Tegelijkertijd zag ik hoezeer makers het moeilijk hadden. Ze staken enorm veel tijd en energie in hun werk, maar het bleef lastig om zichtbaarheid, financiële stabiliteit en langdurige steun te verwerven. Er waren te weinig mensen die hen actief opzochten en hun producten verkozen boven gangbare alternatieven.
In de loop van 2024 heb ik dit zelf ook op de harde manier moeten leren. Het was financieel niet houdbaar om Waste Alchemists als een op donaties gebaseerd project te runnen en tegelijkertijd zo’n twintig makers te documenteren. Het kostte veel meer tijd en moeite dan ik me had voorgesteld, vooral omdat ik de makers en bezoekers nog niet genoeg concrete meerwaarde bood. Als ik hiermee door wilde gaan, had het een andere structuur nodig.
De conclusie drong zich langzaam maar zeker op. Als Waste Alchemists echt een verschil wilde maken, moest het meer worden dan alleen verhalen die verspreid over sociale media te vinden waren. Het had een thuisbasis nodig. Eén plek waar makers en hun verhalen, producten, workshops en evenementen samen konden komen. Een platform dat het niet alleen makkelijker maakte om inspiratie op te doen, maar ook om in actie te komen, zowel online als offline.
Toen, in september 2025, dook Daniel plotseling op, en kwam alles in een stroomversnelling. Met zijn proactieve energie, scherpe blik en vaardigheden op het gebied van webdesign begreep hij meteen de essentie van Waste Alchemists en het potentieel dat het had, ver buiten wat het op dat moment al was. Hij ontwierp niet zomaar een platform. Hij hielp een visie om te zetten in iets tastbaars, bruikbaars en schaalbaars. Daniel speelde een cruciale rol bij het realiseren hiervan.
Tegelijkertijd hielp Jelle mee aan het vormgeven van een duidelijke visuele identiteit door de huisstijl en het logo te ontwerpen. Feya voegde met haar illustraties nog een essentiële laag toe, waardoor het project warmte en verbeeldingskracht kreeg. Plotseling voelde Waste Alchemists niet langer als louter een idee, maar als iets herkenbaars en zelfverzekerds, iets dat serieus genomen kon worden zonder zijn speelsheid te verliezen.
Samen zijn we begonnen met het opzetten van een platform voor afvalverwerking. Een platform dat makers, hun verhalen, producten, workshops en evenementen samenbrengt. Een plek die hen helpt om meer bekendheid, geloofwaardigheid en inkomsten te verwerven, en die ervoor zorgt dat het kiezen van producten gemaakt van afval niet alleen de betere keuze is, maar ook de spannendere.
En dit alles begon met een hangmat, een heteluchtballon en een eyeopener over afval.
Een terugblik op MaterialDistrict Utrecht 2026, waar we opnieuw ontdekten hoeveel inspirerende makers afval nu al omzetten in materialen, producten en nieuwe mogelijkheden.
Een terugblik op het lanceringsevenement van Waste Alchemists, waar mensen makers ontmoetten, creatief aan de slag gingen met afval en een andere kijk kregen op deze prachtige maar ondergewaardeerde grondstof.
Leon van GreenSide vertelt hoe zijn initiatief is ontstaan, hoe het in de praktijk werkt en wat er echt voor nodig is om op een lokale en maatschappelijke manier producten te maken van afval. Een eerlijk kijkje achter de schermen, rechtstreeks van de maker zelf.
We zien afval vaak als datgene wat in onze vuilnisbak belandt. Maar afval ontstaat op veel plekken die we nooit te zien krijgen. Als we verder kijken dan onze eigen gewoontes, zien we niet alleen een probleem, maar ook een enorm potentieel.
Wil je afvalalchemist worden? Vul dan het korte formulier in, zodat we je zo snel mogelijk kunnen helpen
